Gerçek yaşamları tercih edin…
 Şahsi fikrim bir insan çocuk olmadığı sürece istediği sayıda evlenip, boşanabilir. Fakat çocuk varsa, orada bir durup, düşünmekte yarar var. Çocuk oyuncağı değil ki bu… O nedenle bir kaşık suda fırtına koparmanın anlamı yok! Zaten her ebeveynin düşü, çocuğunu analı babalı büyütebilmek değil midir?
Öte yandan, eşinizle aynı çatı altında yaşamanın olur yanı kalmadıysa, nefes almakta bile zorlanıyor, kendinizi dipsiz bir kuyuda çaresiz ve mutsuz hissediyorsanız; inanın, sizin bu mutsuzluğunuzdan çocuklar da fazlasıyla nasibini alır. Zaten çocuklara fırtına dindikten bir süre sonra soracak olsanız; mutsuz bir evde analı babalı mı büyümek istersin, yoksa kavga gürültünün olmadığı, anne ve babanın bir arada olmasalar da, çocuklarına anne babalık yaptığı bir ortamda mı büyümek istersin, diye… Muhtemelen ikinci şıkkı seçerler.
Yine de, “boşanmak” ilk etapta, çocuklu bir çift için, sevgi-saygı bitse bile “ölüm” tadındadır. Fakat, sevgi ve güven vermek, örnek olmak, mutlu etmek zorunda olduğumuz yavrularınız varsa, topu onlara atmadan bir yetişkin gibi davranabilmek; yani yeniden dirilmek, yaşamdan zevk almak, hayat yolculuğunuza kendinize saygı duyarak devam etmek zorundasınız. Yoksa, 40 yıl evli ama mutsuz bir hayat yaşadıktan sonra çocuğunuza, “Senin için boşanmadım” masalını mı anlatmayı tercih edersiniz?!
| ANNEYİ KAYIRAN KÖŞE |
BABALAR ÇOCUKLARINI DA BOŞAMASIN!
İstisna babalar hoş görsün ama, nerede boşanmış ve çocuklu bir çift görsem, babanın eşiyle olan ayrılığından kısa bir süre sonra çocuğuyla da kopuş yaşadığına tanık oluyorum. Üstelik, aynı babalar yine kısa bir süre sonra yeniden evlenip, çocuk sahibi oluyorlar. Peki, boşandıları eşlerinden olan çocukların günahı ne? Çoğu zaman eski eşleri cezalandırmak ve onları hayatlarından çıkartmak üzere verilen bu sağlıksız ve de olgun olmayan tepkiler, sadece çocukların hayatlarını darmadağın etmeye, güvenlerini sarsmaya yarıyor ve tek ebeveynle yaşamaya mahkum ediyor. |
|
